โรบิน คาเวนดิช ผู้นั่งอยู่บนเครื่องช่วยหายใจวิ่งได้

Share:

หกสิบปีที่แล้วมีเรื่องมหัศจรรย์เกิดขึ้นกับชายคนหนึ่ง

โรบิน คาเวนดิส (Robin Cavendish) ชายชาวอังกฤษ ป่วยเป็นโรคโปลิโอในวัย 28 ปี แพทย์บอกว่าเขามีเวลาเหลือแค่ 3 เดือน โรคนี้ทำให้เขาเป็นอัมพาตตั้งแต่คอจรดเท้า ไม่สามารถหายใจเองได้ และต้องพึ่งเครื่องช่วยหายใจตลอดเวลา

จากคนที่กำลังเจริญก้าวหน้าในการงาน มีครอบครัวที่อบอุ่น พรั่งพร้อมเพื่อนฝูง ที่สำคัญเขากำลังจะมีลูก กลายเป็นผู้ป่วยนอนติดเตียงในโรงพยาบาลอย่างสิ้นหวัง ซึมเศร้า ได้ยินแต่เสียงเครื่องช่วยหายใจตีลมดังฟืดฟาด ซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันแล้ววันเล่า หากปราศจากมัน เขาก็หมดลมหายใจ

ทุกข์ที่กำลังเผชิญ ทำให้เขาอยากตายเสียให้พ้น แต่ภรรยาคู่ชีวิต ไดอาน่า คือเหตุผลที่ทำให้เขายืนหยัดสู้ต่อ

โรบินร้องขอให้ไดอาน่าพากลับบ้านเพื่อให้พ้นจากโรงพยาบาลที่น่าอึดอัด แม้เขาไม่รู้ว่าจะเหลือเวลาให้ใช้ชีวิตได้อีกกี่วันก็ตาม ความรู้ทางการแพทย์ในสมัยนั้นมองว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะส่งผู้ป่วยที่ต้องพึ่งเครื่องช่วยหายใจกลับบ้าน เพราะเสี่ยงมากที่ผู้ป่วยจะเสียชีวิตในเวลาอันสั้น

แต่โรบินและไดอาน่ายังคงยืนยันเช่นนั้น เพราะเขาไม่ได้ต้องการ ‘มีชีวิต’ เพียงเท่านั้น แต่ยังต้องการ ‘ได้ใช้ชีวิต’ อีกด้วย การยืนยันกลับบ้านของพวกเขาคือจุดเริ่มต้นของความมหัศจรรย์

โรบิน ครอบครัว และญาติมิตรช่วยกันออกแบบสิ่งต่างๆ ที่ช่วยสนับสนุนให้ผู้ป่วยเรื้อรังใช้ชีวิตในบ้านได้ ทั้งวีลแชร์ติดเครื่องช่วยหายใจ รถตู้สำหรับผู้ป่วย บ้านที่มีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมกับการดูแลผู้ป่วย

เพียงการนำสายไฟจากแบตเตอรี่มาต่อเครื่องช่วยหายใจ แล้วติดตั้งไว้ใต้รถเข็น ไม่เพียงทำให้ผู้ป่วยเคลื่อนที่จากเตียงออกนอกบ้านไปรับแสงอาทิตย์ได้เท่านั้น แต่คือการฟื้นคืนศักดิ์ศรีของมนุษย์คนหนึ่งเลยทีเดียว

สิ่งที่โรบินได้รับจึงเป็นประดิษฐกรรมที่มาจากความรัก โรบินมีภรรยาเป็นผู้ดูแล (caregiver) ที่เรียนรู้วิธีการดูแลผู้ป่วยจากแพทย์และพยาบาล ทำให้แม้จะป่วยแต่โรบินก็มีชีวิตที่เคล้าความรื่นรมย์และอบอุ่น

โรบินได้เจอคนที่อยากเจอ ได้ไปในที่ที่อยากไป โรบินไม่เพียงไปเที่ยวที่สวนหน้าบ้านเท่านั้น แต่ยังสามารถเดินทางข้ามประเทศ!

นอกจากการเดินทางเพื่อความสุขของตนเองแล้ว โรบินยังเรียกร้องให้วงการแพทย์ในยุโรปเปลี่ยนแปลงวิธีการดูแลผู้ป่วยโปลิโอ เพื่อให้พวกเขาสามารถออกมาใช้ชีวิตตามความปรารถนาของตนได้

ชีวิตของโรบิน คือกรณีรูปธรรมที่แสดงให้โลกเห็นว่า แม้ร่างกายจะเสื่อมสมรรถภาพด้วยความเจ็บป่วยและพิการ แต่ด้วยการเกื้อกูลจากครอบครัว ความช่วยเหลือจากชุมชน ตลอดจนการออกแบบอุปกรณ์ช่วยให้เข้าถึงสำหรับคนพิการ (Accessibility Equipment) คือองค์ประกอบที่ช่วยยกระดับคุณภาพชีวิตทั้งผู้ป่วยและผู้ดูแล กระทั่งช่วยให้โรบินสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ถึง 64 ปี ก่อนจะจากไปอย่างสงบ โรบิน คาเวนดิช กลายเป็นผู้ป่วยโรคโปลิโอที่มีอายุยืนยาวที่สุดในเกาะอังกฤษ


ป.ล. ชีวิตของโรบิน คาเวนดิช ได้รับการร้อยเรียงเป็นภาพยนต์เรื่อง Breathe อำนวยการสร้างโดยโจนาทาน คาเวนดิช ลูกชายของเขา น่าเสียดายที่ภาพยนตร์เรื่องนี้เพิ่งออกจากโรงไป หากมีโอกาส ทางชีวามิตรอาจคงได้จัดฉายหนังเรื่องนี้ให้เพื่อนๆ ได้ชมกันค่ะ

ขอบคุณภาพจาก https://www.thetimes.co.uk/article/william-nicholson-how-i-brought-breathe-to-life-25td08qzh

1
0

บทความยอดนิยม

ชีวิตมีชีวาเมื่อกลับมาอยู่กับปัจจุบัน – คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์

ความตายไม่น่ากลัว เท่ากับเรากลัวความตาย กฎหมายช่วยไม่ได้ ตราบใดที่เราไม่เข้าใจ – ศาสตราจารย์พิเศษ กิติพงศ์ อุรพีพัฒนพงศ์

ทบทวนความหมายที่แท้จริงของการมีลมหายใจ ในการใช้ชีวิตอย่างมีชีวา และมีค่าสำหรับใครบางคน กับ ‘ครูเล็ก’ – ภัทราวดี มีชูธน

บทความแนะนำ

คุณภาพชีวิตและทางเลือกการตาย เริ่มต้นได้ที่การออกแบบเมือง – ผศ.ดร.ภาวิกา ศรีรัตนบัลล์

เบื้องหน้าที่สวยงามมาจากเบื้องหลังแห่งความพยายาม – ดร. อริสรา กำธรเจริญ

เกิด แก่ (ไม่) เจ็บ ตาย: สูงวัยอย่างมีคุณภาพได้ แค่ออกกำลังกาย กินให้น้อย นอนให้พอ – ดร.ศุภวุฒิ สายเชื้อ