วางแผนได้ชีวิตคนเรามีการวางแผนกันมาตลอด

o วางแผนได้… ชีวิตคนเรามีการวางแผนกันมาตลอด วางแผนว่าจะเรียนอะไร จบแล้วจะเข้าทำงานที่ไหน พอเริ่มทำงานแล้วก็ต้องวางแผนการเงิน พอแต่งงานมีครอบครัวก็ต้องวางแผนชีวิตให้ลูก ทุกอย่างเราวางแผนชีวิตไว้หมด แต่สิ่งเดียวที่เราไม่เคยวางแผนไว้เลยคือเรื่องความตาย ซึ่งเราไม่รู้หรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อไหร่ o ก้าวสู่สังคมผู้สูงอายุ… เมื่อก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ คุณจะสังเกตได้ว่าคนรอบข้างของคุณมีญาติที่ต้องได้รับการดูแลเหมือนคนป่วยหนัก คุณภาพชีวิตของเขาทุกด้านจะตกลงทันที เดี๋ยวก็ต้องไปเฝ้าไข้ เดี๋ยวก็ต้องพาคนไข้ไปโรงพยาบาล ระหว่างพาไปหาหมอก็เครียด จะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่ารักษา ถ้าสังคมไทยมีองค์ความรู้เรื่องการตายดี หรืออย่างน้อยก็มีคนคอยให้คำปรึกษา ว่าต้องจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร มีทางเลือกให้แบบไหน สังคมจะมีความมั่นคง และคนหนุ่มสาวก็วางแผนชีวิตตัวเองได้ คุณเชื่อเถอะว่าเราทุกคนกำลังจะเจอกับเรื่องแบบนี้มีอยู่ในทุกๆ ที่ o ยื้อชีวิต – ยื้อความตาย… การยื้อชีวิตคือสิ่งที่ต้องทำ เช่น ถ้าคุณหัวใจจะหยุดเต้น แพทย์ก็ต้องทำการปั๊มหัวใจ แต่การยื้อความตายนั้นตรงกันข้าม ทั้งในทางการแพทย์และในมุมของผู้ป่วยเอง ชัดเจนแล้วว่าเป็นความเจ็บปวด ไม่เกิดผลดีต่อทั้งคนป่วยและคนที่อยู่ดูแล ถ้าให้พูดถึงผลกระทบต่อสังคม นั่นคือการที่ผู้ป่วยถูกยื้อความตายไปเรื่อยๆ ค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาลก็จะสูงขึ้นเรื่อยๆ คนดูแลก็ต้องเหนื่อยในการหาเงินมาจ่ายเป็นค่ารักษาพยาบาล โรงพยาบาลก็ไม่มีที่ให้สำหรับผู้ป่วยที่มีโอกาสจะฟื้นคืนได้เข้ามารับการรักษา ศาสตราจารย์พิเศษ กิติพงศ์ อุรพีพัฒนพงศ์ ผู้ร่วมก่อตั้งและประธานกรรมการ บ.ชีวามิตรวิสาหกิจเพื่อสังคม จก.