สองสามปีมาแล้วที่ผมเริ่มทอดไมตรีทำตัวสนิทกับความตาย

สองสามปีมาแล้วที่ผมเริ่มทอดไมตรี ทำตัวสนิทกับความตาย โดยที่ระลึกอยู่เสมอว่า ตัวเองนั้นเป็นคนใกล้ตาย (เข้าไปทุกที) เพราะถ้าหากเอาเกิดเป็นต้น เอาตายเป็นปลาย แล้วพิจารณาว่าขณะนี้ชีวิตอยู่ใกล้ฝั่งไหนมากกว่ากัน ผมคิดว่าผมน่าจะอยู่ใกล้ฝั่งตายมากกว่าฝั่งเกิด ยิ่งความตายเป็นเรื่องไม่แน่นอน จะตายที่ไหน เมื่อไหร่ อย่างไร เพราะอะไร ไม่มีทางกะเกณฑ์ได้ ผมยิ่งชัวร์ว่ายังไง (ชาตินี้) ผมก็เป็นคนใกล้ตายมากกว่าใกล้เกิดแน่ ๆ ผมไม่คิดว่าการพูดแบบนี้ คิดแบบนี้เป็นเรื่องอัปมงคล เป็นลางไม่ดี แต่ผมคิดว่าเรื่องของการเตรียมตัวตายเป็นหน้าที่ ทุกคนต้องตาย ถ้าอยากตายดีก็ต้องเตรียมให้ดี ไม่ต่างจากการเตรียมเดินป่าเตรียมวิ่งมาราธอน หรือการเข้าโรงเรียน เรียนรู้พัฒนาตน ฝึกฝน ความรู้ ทักษะชีวิต ความชำนาญเพื่อดำรงอาชีพการงานหล่อเลี้ยงชีวิต พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล เคยกล่าวไว้ว่า “คนเราสมัยนี้ ใช้ชีวิตเหมือนลืมตาย ตอนตายจึงหลงตาย” ผมคงไม่ต้องอธิบายความหมายให้ท่านได้ครุ่นคิดเอาเองน่าจะดีกว่า เพราะผมเองเมื่อสำรวจเข้าจริง ๆ ก็มีโมเมนต์ที่เป็นอย่างนั้นอยู่ไม่น้อย การใช้ชีวิตแบบลืมตายกระทั่งหลงตายนี้ เป็นการหลงชีวิตที่ส่งผลให้เราไม่สามารถมีจิตสุดท้ายได้ตามประสงค์ การสามารถตายไปด้วยจิตสุดท้ายที่ดี เป็นเรื่องที่คนยังสนใจกันน้อย หรือจำนวนมากแทบไม่สนใจเลย ทั้งๆ ที่เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ชาติหนึ่งทุกคนมีโอกาสครั้งเดียว ไม่มีสิทธิ์แก้ตัวใหม่ สอบตก อกหัก รักคุด ยังมีโอกาสใหม่ได้ แต่การตาย ตายแล้วตายเลย(ปกติ) ไม่อนุญาตให้ใครฟื้นขึ้นมาแก้ตัว ในกิจกรรมการอบรมเกี่ยวกับมรณานุสติครั้งหนึ่ง ตอนหนึ่งพระอาจารย์ ฯ ถามผู้เข้าร่วมกิจกรรมว่ามีใครพร้อมที่จะตายในขณะที่อบรมนี้บ้างปรากฏว่ามีผู้ยกมือไม่น้อย แต่ละคนให้เหตุผลที่น่าฟังต่างๆนานากัน ผมคิดเล่น ๆ ว่าถ้าผมทำรายการเรียลลิตี้โชว์ ผมจะเซอไพรส์โดยการส่งกองโจรพร้อมอาวุธเข้าไปจับเป็นตัวประกัน เพื่อดูว่าคนที่บอกว่าพร้อมตายจะมีปฏิกิริยาอย่างไรน่าจะสนุกดี แต่นั่นเป็นการคิดเล่น ๆ ที่ผมคิดจริง ๆ ก็คือ ถ้าหากผมเป็นคนที่ต้อง ตอบคำถามนั้นล่ะ ผมจะตอบว่ายังไง ที่สำคัญ ผมจะได้ความจริงจากตัวเองอย่างไร ว่าพร้อมจะตายหรือว่ายังไม่พร้อม หากตอบว่าพร้อม เอาเข้าจริง หากต้องตายจริง ๆ ผมจะยังพร้อมตาย เหมือนกับตอนที่บอกว่าพร้อมตายมั้ย จริง ๆ แล้วผมไม่แน่ใจหรอกครับว่า พร้อมตายรึไม่ แต่ที่พอจะอ้อมแอ้มตอบได้ก็คือ ถ้าต้องตายก็น่าจะไม่มีอะไรต้องเสียใจหรือเสียดายมากนัก คือจะบอกว่า ถ้าจะต้องตอบว่าพร้อมตายมั้ยก็อยากตอบว่าตายก็ได้ ไม่ตายก็ดีนั่นเอง (เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งตายเลย555) ไม่เพียงผมไม่อยากหลงตายและจะไม่ยอมใช้ชีวิตแบบลืมตายตลอดไปเท่านั้น แต่… :สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ