เมื่อผู้ป่วยอยู่ในภาวะสุดท้ายของชีวิตที่มีความเจ็บปวดที่ไม่สามารถรักษาให้หายได้

“…เมื่อผู้ป่วยอยู่ในภาวะสุดท้ายของชีวิตที่มีความเจ็บป่วยที่ไม่สามารถรักษาให้หายได้ จุดประสงค์สำคัญที่สุดในการดูแลผู้ป่วยคือการทำให้ผู้ป่วยมีคุณภาพชีวิตที่ดีที่สุดในช่วงเวลาที่เหลืออยู่ของชีวิต โดยแนวทางการดูแลที่เหมาะสมในผู้ป่วยกลุ่มนี้จะประกอบด้วยขั้นตอนที่สำคัญคือ การวินิจฉัยที่ถูกต้องและความเข้าใจในการดำเนินโรคของผู้ป่วย การจะบอกว่าผู้ป่วยรายใดจะไม่มีโอกาสรักษาให้หายได้แล้ว แพทย์ผู้ดูแลต้องให้ความมั่นใจกับผู้ป่วยและญาติถึงการวินิจฉัย แนวทางการรักษาที่เป็นไปได้และแนวทางการดำเนินโรค ผู้ป่วยและญาติควรจะซักถามแพทย์ผู้ดูแล เพื่อให้มีความเข้าใจที่ถูกต้องตรงกันเกี่ยวกับการวินิจฉัยและแนวทางการดูแลผู้ป่วย การบอกให้ผู้ป่วยทราบข้อมูลเกี่ยวกับการเจ็บป่วยของตัวเองจริงก็เป็นสิ่งที่สำคัญ เพื่อที่ผู้ป่วยจะสามารถร่วมตัดสินใจแนวทางการรักษาได้ การวางแผนการรักษาที่เหมาะสมให้กับผู้ป่วย เนื่องจากเป้าหมายในการรักษาผู้ป่วยในระยะสุดท้าย เปลี่ยนไปจากการรักษาให้หายขาดหรือพยายามยื้อชีวิตให้อยู่นานที่สุดเป็นการรักษาที่มุ่งเน้นคุณภาพชีวิตที่ดีที่สุดของผู้ป่วยเป็นหลัก การวางแผนร่วมกันระหว่างแพทย์ผู้ดูแล ผู้ป่วยและญาติจะมีความสำคัญมาก ญาติของผู้ป่วยจะมีส่วนสำคัญมากในการช่วยตัดสินใจให้ผู้ป่วยในกรณีที่ผู้ป่วยไม่สามารถตัดสินใจได้ด้วยตนเอง หลักการสำคัญของการดูแลคือการเลือกการรักษาที่เหมาะสมให้กับผู้ป่วย เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของการรักษาคือเพิ่มคุณภาพชีวิต คือการรักษาที่ทำให้ผู้ป่วยสบายขึ้น ไม่ทนทุกข์ทรมาน หลีกเลี่ยงการรักษาที่มุ่งเน้นเพียงแต่จะประคองชีวิตต่อไปให้นานที่สุด ซึ่งอาจสร้างความทรมานให้ผู้ป่วยโดยไม่จำเป็น…” รศ.นพ.ฉันชาย สิทธิพันธุ์ รองคณบดี คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ที่มา : ตัดตอนจากโพสทูเดย์ http://www.posttoday.com/social/think/479461